Knopen en paprika’s

Rik is sinds zijn zestiende openbaarvervoerverslaafde. Verschillende malen heeft hij reeds getracht om deze zonderlinge addictie tot een einde te brengen, maar altijd zonder succes. Hij ziet er niet uit als een junk en dus is hij nooit serieus genomen. Op een kwade zaterdagnamiddag, wanneer hij na een dagje relatief weinig treinen weer in de bus richting huis zit, stapt er een vrouw met circa drie boodschappentassen in. Ze baant zich een weg tussen de chillende negers met walkman en ploft aan het eind van het gangpad neer op de stoel naast Rik. “Aahahauw !” Een felle pijnscheut gaat door Rik z’n voet. De vrouw praat sussend tegen haar boodschappentassen. Rik is niet gauw op zijn tenen getrapt maar vindt dit toch niet kunnen. Met zijn altijd smetteloze Nikes kan hij zich nu niet meer op school vertonen. Rik is wat je noemt een slachtoffer van de commercie. Geïndoctrineerd door Radio538 en dus ook fervent Britney-fan. Ooit is hij – in zijn foute periode – nog fan geweest van Cradle of Filth, maar toen hij erachter kwam dat dat muziek van toch wel een aanzienlijk hoger niveau was, heeft hij zich hier volledig van gedistantieerd. De vrouw haalt met een iets te grote zwaai een prei uit de tas tevoorschijn en raakt daarmee het hoofd van Rik. Dit is voor hem de druppel die de emmer doet overlopen. Van zijn Nikes had hij niks willen zeggen, in de angst dat de vrouw hem met een prei zou slaan, maar nu kan hij zich niet meer inhouden. Rik wordt rood. Ai, dat allitereert naar. Dan is plots al zijn woede weg. Zo gaat dat wel vaker bij Rik. Eigenlijk houdt hij ook helemaal niet van ruzie maken en gaat conflicten altijd uit de weg. Toen hij vier jaar geleden voor het eerst naar Radio538 luisterde zeiden ze ook al dat het de muziek was die hij wilde, en dat heeft hij dan ook zonder tegenspreken aangenomen. De luxe connexxion-bus komt in de buurt van de halte waar Rik eruit moet. “Aah, weekend…vanavond lekker de kroeg in om chickies te scoren…” Rik wurmt zich langs de vrouw die nu ook een paprika uit de tas heeft gehaald en verlaat de bus, enigszins opgelaten.

Later die avond zit Rik weer in lijn 82, dit keer samen met zijn beste vriend Herman. Herman is een beetje een watje. Rik vertoont zich in principe ook liever niet met hem, maar Herman is ontzettend goed in cryptogrammen en woordzoekers. En dát kan nog weleens van pas komen in onverwachte situaties. Je weet tenslotte nooit wat je tegenkomt in het leven. Terwijl Rik onwijs zit te genieten van het busritje, speelt Herman een beetje zenuwachtig met de knopen van zijn houtje-touwtjejas. Dan springt er plots een knoop van de jas. Herman kijkt verschrikt hoe de knoop nog één keer op de grond stuitert om vervolgens levenloos op de vloer van de bus te blijven liggen. Hij kan zijn tranen nog net bedwingen wanneer een neger met walkman achterom kijkt. Aan het incident wordt geen verdere aandacht besteed door de medepassagiers en de busrit verloopt verder zonder narigheid.

Bij het station stappen ze uit en lopen het laatste stukje naar het centrum. Het is een bewolkte avond en Rik vraagt zich af of dat van invloed zou zijn op de conditie van de bussen. Dan stelt Herman voor om nog een blokje om te lopen alvorens de benauwde kroeg in te duiken. Ze passeren het Stedelijk Museum aan de achterkant en steken de straat over. Ze lopen over de stoep langs het stadstheater wanneer Herman zegt: “Ik wou toch nog even terugkomen op dat voorval van daarnet in de bus. Ik vind dat je er verstandig aan zou doen om een extra knoop aan je jas te zetten. Mocht er dan eentje kapotgaan, dan heb je er altijd één bij je. Ik zou niet willen dat jou hetzelfde overkomt als mij is overkomen.” Met een serieus gezicht, wat Rik de ernst van de situatie doet inzien, spreekt Herman de woorden. “Denk je dat echt? Ik heb nooit zoveel kijk op dat soort dingen”, antwoordt Rik. Dit bewijst nog maar weer hoezeer hij geboft heeft met zo’n vriend als Herman. Ze vervolgen hun blokje om naar de kroeg, al wandelend door het schilderachtige stadscentrum.

In de kroeg is het lekker warm, in tegenstelling tot buiten. Rik en Herman bestellen ieder een biertje en zoeken een plaatsje aan de bar. Ze raken druk verwikkeld in een gesprek, waarbij Star Trek, kanaries en de infrastructuur van Almelo de revue passeren. Ondertussen flirt Rik wat met een blondine, die hij een drankje aanbiedt. Toch kan Rik de wijze woorden van Herman niet uit zijn hoofd zetten. Hij blijft er maar over piekeren en dreigt daardoor de controle over de blondine te verliezen. Britney Spears schalt door de kroeg. Riks favoriete nummer nog wel. “Yeah, let’s rock baby!” roept hij tegen de blondine, die wat verveeld om zich heen kijkt. “Nah, ik ga weer es op huis aan”, zegt ze en verdwijnt in de mensenmassa. “Wat denk je d’r van, Rik, zullen wij ook maar weer ‘ns richting huis gaan?” “Okay”, geeft deze meteen toe. Na een rustige busrit arriveren ze weer thuis. Ze spreken af de volgende dag te gaan fietsen (“Nee Rik, niet weer met de bus”) en wensen elkaar welterusten.

Die nacht heeft Rik een nachtmerrie. Hij droomt dat hij met Herman in de trein op weg naar Leiden zit. Ze zijn blijkbaar een dagje uit, aan de sfeer van de droom te merken. Waarschijnlijk is het doel van de reis hun favoriete boekwinkel waar ze echt alles van Star Trek hebben. En natuurlijk veel puzzelboekjes. In de trein zit tegenover hen een neger met smetteloos witte Nikes en een walkman op. Opeens, in een beweging zó vlug dat Rik zich er niet eens tegen kan verzetten, rukt de neger een knoop van Riks jas. Een vrouw aan de overkant van het gangpad slaat het schouwspel stiekem vanachter haar met prei en paprika gevulde boodschappentassen gade. Als Rik beseft wat er gebeurd is en de knoop terug wil pakken, is de neger al verdwenen. Alsof hij in rook is opgegaan. “Herman, doe iets!”, denkt hij, maar hij kan het niet over zijn lippen krijgen. Herman is compleet verdiept in een cryptogram. Een groene paprika rolt over de vloer in hun richting, maar Rik schenkt er geen aandacht aan. Star kijkt hij voor zich uit.

Hier eindigt de droom en Rik ontwaakt, klam van het zweet. Het laatste beeld uit de droom blijft hem vijf minuten lang voor ogen staan. De paprika die, als ware het een dreiging, hun kant op komt; hij die zwijgend voor zich uitkijkt. En dan begrijpt Rik waarom hij deze droom heeft gehad. Het moet een waarschuwing zijn geweest. Een waarschuwing om een extra knoop aan zijn jas te zetten.

Dit verhaal was een opdracht voor school. Een paar elementen stonden vast (het Stedelijk Museum, een extra knoop aan je jas zetten). Wat voor verhaal je daar omheen bedacht stond vrij.