Missie MediaMarkt
Afgelopen weekend was ik met mijn broer in de stad. Hij wilde een mp3-speler kopen - zijn eerste - en ik was mee om hem daarin een beetje te adviseren. Vaak heeft hij moeite om het overzicht te houden en ziet algauw door de bomen het bos niet meer. Omdat dit geen reden mocht zijn om van de aankoop af te zien, drong ik erop aan dat we gewoon eens zouden gaan kijken bij MediaMarkt.
Eenmaal voor het schap met geluidsdragers begon het mijzelf ook te duizelen. Je hebt namelijk niet alleen te maken met de functies die je van de mp3-speler verlangt, maar ook van de verkrijgbare assecoires. Heb je net besloten welk merk en type het best bij je wensen past, dan kun je er maar zo achter komen dat er geen docking station of waterdichte hoes verkrijgbaar is voor het bewuste apparaatje. Kortom, na veel vijven en zessen had mijn broer eindelijk een keus gemaakt. Het zou de Creative Zen met 8 gigabyte geheugen worden. Die zat achter glas, in een kastje dat op slot was. Dus wij trokken een verkoper aan zijn jasje met de vraag of hij het slot open wilde maken. 'Nee, ik ben van de afdeling koptelefoons, dat moet je maar vragen aan mijn collega van de mp3-spelers', was zijn reactie. De afdeling koptelefoons was pal naast die van de mp3-spelers en er was werkelijk geen scheidslijn zichtbaar tussen beide territoria. Maargoed, prima, wij naar een van zijn collega's, eveneens in hetzelfde lelijke uniform gehuld. 'Ai.' Hij keek meelijwekkend naar mijn broer. 'Volgens mij heb ik net de laatste Creative Zen verkocht.' Hadden wij net een half uur verspild of was er nog hoop? 'Wacht even, ik ga kijken of we hem nog hebben.' Enkele minuten later kwam de werknemer terug met een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. 'Wow, je hebt mazzel. Echt mazzel. Toevallig hadden we nog één exemplaar, dus je bent er net op tijd bij.' De goden waren hem genadig. Mijn broer, die dit als een positieve speling van het lot zag, glunderde. Dat dit misschien een simpele verkooptruc was, daar stond hij niet bij stil. De verkoper had ons lang zien staan wikken en wegen en vond het heus geen probleem, écht niet, als we zonder aankoop waren vertrokken, maar gunde het mijn broer zó om toch te slagen op deze koude zaterdagmiddag.
In de minuten dat hij ons alleen had gelaten, had ik mijn broer alvast voorbereid op wat komen ging. 'Bedenk vast of je er nog toebehoren bij wilt hebben. Maar die kun je ook nog wel een andere keer kopen.' Inderdaad, hij zou eerst wel zijn mp3-speler gaan uitproberen om in de praktijk te ervaren wat voor accesoires hij miste. De roodgejaste medewerker graaide in de kast met het glazen deurtje - we konden niet zien hoeveel Creative Zens van 8 gig er nog stonden, die waren handig verstopt achter de 16 gigs - en toverde mijn broers toekomstige bezit tevoorschijn. 'Kijk eens aan, de laatste. Mazzelaar.' Lichte irritatie had zich intussen van mij meester gemaakt. Nu moet je weten dat ik erg van winkelen hou, maar de MediaMarkt trek ik steeds slechter. Fel tl-licht, drommen mensen die zich verdringen om zo snel mogelijk bij de kassa te komen met zoveel mogelijk spullen, herrie, chagrijnige koppen en een klanten'service'. Maarja, we waren er, de missie was volbracht en we zouden weldra weer buiten staan. Dacht ik.
'Had u er nog accesoires bij gewild meneer?' denderde de verkoper verder. 'We hebben van Creative verschillende beschermhoesjes. Ikzelf raad de leren versie aan, die beschermt hem tegen water. Maar we hebben ook deze, van rubber. Of wat dacht u van die daar, met een clip om hem aan uw kleding vast te maken? Of toch liever een tasje, van stootvast gevoerd materiaal, met ruimte voor de oordopjes? Of wilt u er nog een betere koptelefoon bij kopen?' Op het gezicht van broerlief stond een groot vraagteken. Dat weerhield de mediameneer er echter niet van om zijn betoog af te maken. 'Ik zie dat u moeilijk kunt kiezen. Ik heb hier een set van drie beschermhoesjes, in rood, blauw en zwart, samen in één verpakking voor een voordeelprijs.' Met een bijna sadistisch genoegen schoof hij een meter opzij en vervolgde zijn verhaal: 'Hier hebben we de opladers. Gaat u de mp3-speler meenemen op reis? Dan is een oplader echt onvermijdelijk. Want stel, de accu is leeg, dan kunt u hem met deze stekker zó in het stopcontact steken en hem binnen een uur opladen. Dat kan ook wel via een computer, maar dat duurt dan wel vier uur.' Je zult maarliefst vier uur moeten wachten tot je weer dertig uur lang muziek kunt luisteren. Dat verdien je toch niet als deugdzaam mens? Gelukkig zag mijn broer ook wel in dat er geen beginnen aan was om alle opties ter plekke te overwegen. Hij wilde de mp3-speler. Verder niets.
De verkoper stond nog steeds met het ding in de handen en vroeg ons mee te lopen naar een computer, zodat hij de gegevens in kon voeren. 'Huh, gegevens?' vroeg mijn broer. 'Ja, we moeten het product op uw naam registreren, want er wordt veel fraude gepleegd met kassabonnen.' Registreren? Zoiets kost tijd en dus geld. En met welk doel? Om te voorkomen dat mensen hun aftandse mp3-speler terugbrengen met een nep-kassabon van zogenaamd eergisteren? Waardoor er misschien per ongeluk gebruikte exemplaren in de schappen belanden? En dat zou MediaMarkt heel sneu voor de consument vinden, als die dan per ongeluk een tweedehands exemplaar koopt? Dat is net zoiets als wanneer het personeel je bij McDonald's vraagt of het gesmaakt heeft, en hoe ze de klantvriendelijkheid kunnen verbeteren. Of een ambtenaar die informeert of je tevreden bent over de vingerafdruk in je paspoort, want anders mag je 'm best even opnieuw laten maken.
Naam, adres en telefoonnummer werden ingevoerd en de medewerker probeerde deze gegevens uit te draaien. Helaas, de printer deed het niet (waarschijnlijk een exemplaar van een kassabonfraudeur). Na wat gehannes moesten we meelopen naar de informatiebalie, waar ook een printer stond. We kregen de uitdraai met de gegevens overhandigd en moesten daarmee in de rij bij de kassa gaan staan. Daarna werden we van de kassa naar de muur gestuurd, oftewel weer terug naar de informatiebalie. 'U heeft geen factuur, dus ik kan u niets meegeven', zei een mevrouw die achter de balie stond en eruitzag of electronica haar überhaupt niks kon boeien. Het bloedrode jasje was nergens meer te bekennen. Daar stonden we dan, mijn broer tachtig euro lichter en nog steeds zonder muziekspeler. Er werd wat overlegd en plots kwam de mevrouw tot het inzicht dat er in plaats van een factuur wel een stempel op het papier was gezet, die alsnog recht gaf op de Creative Zen. Mission accomplished.
Toch vraag ik me een aantal dingen af. Hoe kan het dat je als consument voor een product betaalt en dan alsnog allerlei procedures krijgt opgedrongen? Dat je een simpel artikel zoekt en je een weg moet banen door de rotzooi met tig verschillende, overbodige functies. Of een koptelefoon wilt aanschaffen en deze niet eens in de winkel kunt testen, maar ook niet mag ruilen als hij niet goed is (drie keer raden bij welke keten!). Het wordt tijd dat wij als klant weer koning worden. Ook daar waar kwaliteit of service niet de eerste prioriteit hebben. Want hoe dan ook, we betalen ervoor. En of je net zulke rare parallellen trekt als ik, zie maar.
Afgelopen weekend was ik met mijn broer in de stad. Hij wilde een mp3-speler kopen - zijn eerste - en ik was mee om hem daarin een beetje te adviseren. Vaak heeft hij moeite om het overzicht te houden en ziet algauw door de bomen het bos niet meer. Omdat dit geen reden mocht zijn om van de aankoop af te zien, drong ik erop aan dat we gewoon eens zouden gaan kijken bij MediaMarkt.
Eenmaal voor het schap met geluidsdragers begon het mijzelf ook te duizelen. Je hebt namelijk niet alleen te maken met de functies die je van de mp3-speler verlangt, maar ook van de verkrijgbare assecoires. Heb je net besloten welk merk en type het best bij je wensen past, dan kun je er maar zo achter komen dat er geen docking station of waterdichte hoes verkrijgbaar is voor het bewuste apparaatje. Kortom, na veel vijven en zessen had mijn broer eindelijk een keus gemaakt. Het zou de Creative Zen met 8 gigabyte geheugen worden. Die zat achter glas, in een kastje dat op slot was. Dus wij trokken een verkoper aan zijn jasje met de vraag of hij het slot open wilde maken. 'Nee, ik ben van de afdeling koptelefoons, dat moet je maar vragen aan mijn collega van de mp3-spelers', was zijn reactie. De afdeling koptelefoons was pal naast die van de mp3-spelers en er was werkelijk geen scheidslijn zichtbaar tussen beide territoria. Maargoed, prima, wij naar een van zijn collega's, eveneens in hetzelfde lelijke uniform gehuld. 'Ai.' Hij keek meelijwekkend naar mijn broer. 'Volgens mij heb ik net de laatste Creative Zen verkocht.' Hadden wij net een half uur verspild of was er nog hoop? 'Wacht even, ik ga kijken of we hem nog hebben.' Enkele minuten later kwam de werknemer terug met een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. 'Wow, je hebt mazzel. Echt mazzel. Toevallig hadden we nog één exemplaar, dus je bent er net op tijd bij.' De goden waren hem genadig. Mijn broer, die dit als een positieve speling van het lot zag, glunderde. Dat dit misschien een simpele verkooptruc was, daar stond hij niet bij stil. De verkoper had ons lang zien staan wikken en wegen en vond het heus geen probleem, écht niet, als we zonder aankoop waren vertrokken, maar gunde het mijn broer zó om toch te slagen op deze koude zaterdagmiddag.
In de minuten dat hij ons alleen had gelaten, had ik mijn broer alvast voorbereid op wat komen ging. 'Bedenk vast of je er nog toebehoren bij wilt hebben. Maar die kun je ook nog wel een andere keer kopen.' Inderdaad, hij zou eerst wel zijn mp3-speler gaan uitproberen om in de praktijk te ervaren wat voor accesoires hij miste. De roodgejaste medewerker graaide in de kast met het glazen deurtje - we konden niet zien hoeveel Creative Zens van 8 gig er nog stonden, die waren handig verstopt achter de 16 gigs - en toverde mijn broers toekomstige bezit tevoorschijn. 'Kijk eens aan, de laatste. Mazzelaar.' Lichte irritatie had zich intussen van mij meester gemaakt. Nu moet je weten dat ik erg van winkelen hou, maar de MediaMarkt trek ik steeds slechter. Fel tl-licht, drommen mensen die zich verdringen om zo snel mogelijk bij de kassa te komen met zoveel mogelijk spullen, herrie, chagrijnige koppen en een klanten'service'. Maarja, we waren er, de missie was volbracht en we zouden weldra weer buiten staan. Dacht ik.
'Had u er nog accesoires bij gewild meneer?' denderde de verkoper verder. 'We hebben van Creative verschillende beschermhoesjes. Ikzelf raad de leren versie aan, die beschermt hem tegen water. Maar we hebben ook deze, van rubber. Of wat dacht u van die daar, met een clip om hem aan uw kleding vast te maken? Of toch liever een tasje, van stootvast gevoerd materiaal, met ruimte voor de oordopjes? Of wilt u er nog een betere koptelefoon bij kopen?' Op het gezicht van broerlief stond een groot vraagteken. Dat weerhield de mediameneer er echter niet van om zijn betoog af te maken. 'Ik zie dat u moeilijk kunt kiezen. Ik heb hier een set van drie beschermhoesjes, in rood, blauw en zwart, samen in één verpakking voor een voordeelprijs.' Met een bijna sadistisch genoegen schoof hij een meter opzij en vervolgde zijn verhaal: 'Hier hebben we de opladers. Gaat u de mp3-speler meenemen op reis? Dan is een oplader echt onvermijdelijk. Want stel, de accu is leeg, dan kunt u hem met deze stekker zó in het stopcontact steken en hem binnen een uur opladen. Dat kan ook wel via een computer, maar dat duurt dan wel vier uur.' Je zult maarliefst vier uur moeten wachten tot je weer dertig uur lang muziek kunt luisteren. Dat verdien je toch niet als deugdzaam mens? Gelukkig zag mijn broer ook wel in dat er geen beginnen aan was om alle opties ter plekke te overwegen. Hij wilde de mp3-speler. Verder niets.
De verkoper stond nog steeds met het ding in de handen en vroeg ons mee te lopen naar een computer, zodat hij de gegevens in kon voeren. 'Huh, gegevens?' vroeg mijn broer. 'Ja, we moeten het product op uw naam registreren, want er wordt veel fraude gepleegd met kassabonnen.' Registreren? Zoiets kost tijd en dus geld. En met welk doel? Om te voorkomen dat mensen hun aftandse mp3-speler terugbrengen met een nep-kassabon van zogenaamd eergisteren? Waardoor er misschien per ongeluk gebruikte exemplaren in de schappen belanden? En dat zou MediaMarkt heel sneu voor de consument vinden, als die dan per ongeluk een tweedehands exemplaar koopt? Dat is net zoiets als wanneer het personeel je bij McDonald's vraagt of het gesmaakt heeft, en hoe ze de klantvriendelijkheid kunnen verbeteren. Of een ambtenaar die informeert of je tevreden bent over de vingerafdruk in je paspoort, want anders mag je 'm best even opnieuw laten maken.
Naam, adres en telefoonnummer werden ingevoerd en de medewerker probeerde deze gegevens uit te draaien. Helaas, de printer deed het niet (waarschijnlijk een exemplaar van een kassabonfraudeur). Na wat gehannes moesten we meelopen naar de informatiebalie, waar ook een printer stond. We kregen de uitdraai met de gegevens overhandigd en moesten daarmee in de rij bij de kassa gaan staan. Daarna werden we van de kassa naar de muur gestuurd, oftewel weer terug naar de informatiebalie. 'U heeft geen factuur, dus ik kan u niets meegeven', zei een mevrouw die achter de balie stond en eruitzag of electronica haar überhaupt niks kon boeien. Het bloedrode jasje was nergens meer te bekennen. Daar stonden we dan, mijn broer tachtig euro lichter en nog steeds zonder muziekspeler. Er werd wat overlegd en plots kwam de mevrouw tot het inzicht dat er in plaats van een factuur wel een stempel op het papier was gezet, die alsnog recht gaf op de Creative Zen. Mission accomplished.
Toch vraag ik me een aantal dingen af. Hoe kan het dat je als consument voor een product betaalt en dan alsnog allerlei procedures krijgt opgedrongen? Dat je een simpel artikel zoekt en je een weg moet banen door de rotzooi met tig verschillende, overbodige functies. Of een koptelefoon wilt aanschaffen en deze niet eens in de winkel kunt testen, maar ook niet mag ruilen als hij niet goed is (drie keer raden bij welke keten!). Het wordt tijd dat wij als klant weer koning worden. Ook daar waar kwaliteit of service niet de eerste prioriteit hebben. Want hoe dan ook, we betalen ervoor. En of je net zulke rare parallellen trekt als ik, zie maar.
