Maak contact!
We kennen het gezegde allemaal, maar denken alleen aan die verre vriend, in plaats van het dichterbij huis te zoeken. Want vrienden krijg je door gedeelde interesses, buren zijn er gewoon. Raakvlak of niet.
Toen wij in dit huis kwamen wonen, wisten we: we vallen overal buiten. Geen religie, geen kinderen en niet getrouwd. En ook nog eens import, in mijn geval uit een verre provinciestad. Een groter contrast met de gemiddelde dorpsbewoner leek haast niet mogelijk. We gingen er vanuit dat niemand op ons zat te wachten, en wij niet op hen. We groetten onze buren op straat, maar echt contact? Nee, daar kwam het niet van.
Totdat twee buurvrouwen vorige zomer het initiatief namen om een buurtborrel op touw te zetten. We vonden de uitnodiging in onze brievenbus en hadden hem al bijna in de oudpapierbak gemikt. Totdat we ons bedachten. 'Weet je wat, we gaan gewoon! Is het niks, dan zijn we zo weer thuis.' Maar het bleek wél wat te zijn. Tot laat in de avond hebben we ons uitstekend vermaakt in een grote partytent op de parkeerplaats, al pratend met buren die we tot dan toe nog nooit van dichtbij hadden gezien. Het was een American party, iedereen had iets te eten of drinken meegebracht. De drank vloeide rijkelijk, de gitaar werd erbij gehaald en de kletterende regen zorgde voor begeleidende percussie. Het gezelschap was gemêleerd. Jong en oud, christen en agnost, maar we hadden één ding gemeen: wonen in dezelfde straat waar een stortbui op dat moment voor extra ambiance zorgde.
Na deze gezellige zaterdagmiddag waren we om. Contact met de buren kan wél leuk zijn. In de maanden die volgden hadden we regelmatig straatgenoten over de vloer, iets wat we eerder niet voor mogelijk hadden gehouden. Er werden gesprekjes, plantenstekjes en gitaarlessen uitgewisseld. Een idee om een kaartenmaakavond te organiseren kreeg vorm en bleek een succes. Onze kunstenaar-buurman voorzag ons zelfs van linoleum, om zelf stempels van te maken. Ideeën over een kledingruilmiddag zijn al in ontwikkeling.
Ook in minder vrolijke context kan contact met je medemens zo belangrijk zijn. Een zieke buur kan zich enorm gesteund voelen door een bezoekje of een zelfgemaakte kaart. Die lieve vermiste buurkat kan sneller met zijn baasje worden herenigd wanneer iedereen zijn ogen en oren goed openhoudt. Het geeft een gerust gevoel wanneer omwonenden tijdens je vakantie een oogje in het zeil houden, om potentiële dieven op afstand van je huis te houden. En die oude, alleenstaande meneer bij je in de straat, kan die zijn boontjes nog wel zelf doppen?
Het belang van burencontact is zes jaar geleden opgepikt door Douwe Egberts, die samen met het OranjeFonds jaarlijks Nationale Burendag organiseert. Het doel? Mensen dichter bij elkaar brengen en samenwerking stimuleren. Dit hoeft natuurlijk niet per se op de vierde zaterdag van september, zoals officieel de bedoeling is. Naast een heleboel suggesties bieden beide organisaties ook de mogelijkheid om activiteiten te sponsoren. Maar dat heb je als buurt natuurlijk helemaal niet nodig. Begin gewoon eens met een buurtborrel en laat iedereen drie ideeën opschrijven voor buurtactiviteiten.
Om je een beetje op weg te helpen, zijn hier een aantal mogelijkheden die ook nog eens heel low budget zijn:
- organiseer een picknick in de nabije omgeving
- ga geocachen
- hou een spelletjesmiddag met sjoelen en dergelijke
- zet een speurtocht op touw met opdrachten onderweg
- tover een grote partytent om tot discotheek en laat iedereen vijf liedjes aanleveren om te draaien
- doe een jamsessie; iedereen die een instrument bespeelt neemt dit mee
- rooster brooddeeg boven een vuurkorf
- organiseer een knutselmiddag
- ruil plantenstekjes of fruit en groente uit eigen tuin
- ga met de fotocamera op pad in je woonplaats
Al die saamhorigheid is leuk, maar ga nou niet meteen de deur bij elkaar plat lopen in al je enthousiasme. Niks mis met de buurkat uit de boom kijken. Realiseer je alleen dat de drempel niet zo hoog ligt als je misschien altijd dacht. Dus wil je meer aansluiting met je buren, kijk dan eens verder dan het spreekwoordelijke kopje suiker.
We kennen het gezegde allemaal, maar denken alleen aan die verre vriend, in plaats van het dichterbij huis te zoeken. Want vrienden krijg je door gedeelde interesses, buren zijn er gewoon. Raakvlak of niet.
Toen wij in dit huis kwamen wonen, wisten we: we vallen overal buiten. Geen religie, geen kinderen en niet getrouwd. En ook nog eens import, in mijn geval uit een verre provinciestad. Een groter contrast met de gemiddelde dorpsbewoner leek haast niet mogelijk. We gingen er vanuit dat niemand op ons zat te wachten, en wij niet op hen. We groetten onze buren op straat, maar echt contact? Nee, daar kwam het niet van.
Totdat twee buurvrouwen vorige zomer het initiatief namen om een buurtborrel op touw te zetten. We vonden de uitnodiging in onze brievenbus en hadden hem al bijna in de oudpapierbak gemikt. Totdat we ons bedachten. 'Weet je wat, we gaan gewoon! Is het niks, dan zijn we zo weer thuis.' Maar het bleek wél wat te zijn. Tot laat in de avond hebben we ons uitstekend vermaakt in een grote partytent op de parkeerplaats, al pratend met buren die we tot dan toe nog nooit van dichtbij hadden gezien. Het was een American party, iedereen had iets te eten of drinken meegebracht. De drank vloeide rijkelijk, de gitaar werd erbij gehaald en de kletterende regen zorgde voor begeleidende percussie. Het gezelschap was gemêleerd. Jong en oud, christen en agnost, maar we hadden één ding gemeen: wonen in dezelfde straat waar een stortbui op dat moment voor extra ambiance zorgde.
Na deze gezellige zaterdagmiddag waren we om. Contact met de buren kan wél leuk zijn. In de maanden die volgden hadden we regelmatig straatgenoten over de vloer, iets wat we eerder niet voor mogelijk hadden gehouden. Er werden gesprekjes, plantenstekjes en gitaarlessen uitgewisseld. Een idee om een kaartenmaakavond te organiseren kreeg vorm en bleek een succes. Onze kunstenaar-buurman voorzag ons zelfs van linoleum, om zelf stempels van te maken. Ideeën over een kledingruilmiddag zijn al in ontwikkeling.
Ook in minder vrolijke context kan contact met je medemens zo belangrijk zijn. Een zieke buur kan zich enorm gesteund voelen door een bezoekje of een zelfgemaakte kaart. Die lieve vermiste buurkat kan sneller met zijn baasje worden herenigd wanneer iedereen zijn ogen en oren goed openhoudt. Het geeft een gerust gevoel wanneer omwonenden tijdens je vakantie een oogje in het zeil houden, om potentiële dieven op afstand van je huis te houden. En die oude, alleenstaande meneer bij je in de straat, kan die zijn boontjes nog wel zelf doppen?
Het belang van burencontact is zes jaar geleden opgepikt door Douwe Egberts, die samen met het OranjeFonds jaarlijks Nationale Burendag organiseert. Het doel? Mensen dichter bij elkaar brengen en samenwerking stimuleren. Dit hoeft natuurlijk niet per se op de vierde zaterdag van september, zoals officieel de bedoeling is. Naast een heleboel suggesties bieden beide organisaties ook de mogelijkheid om activiteiten te sponsoren. Maar dat heb je als buurt natuurlijk helemaal niet nodig. Begin gewoon eens met een buurtborrel en laat iedereen drie ideeën opschrijven voor buurtactiviteiten.
Om je een beetje op weg te helpen, zijn hier een aantal mogelijkheden die ook nog eens heel low budget zijn:
- organiseer een picknick in de nabije omgeving
- ga geocachen
- hou een spelletjesmiddag met sjoelen en dergelijke
- zet een speurtocht op touw met opdrachten onderweg
- tover een grote partytent om tot discotheek en laat iedereen vijf liedjes aanleveren om te draaien
- doe een jamsessie; iedereen die een instrument bespeelt neemt dit mee
- rooster brooddeeg boven een vuurkorf
- organiseer een knutselmiddag
- ruil plantenstekjes of fruit en groente uit eigen tuin
- ga met de fotocamera op pad in je woonplaats
Al die saamhorigheid is leuk, maar ga nou niet meteen de deur bij elkaar plat lopen in al je enthousiasme. Niks mis met de buurkat uit de boom kijken. Realiseer je alleen dat de drempel niet zo hoog ligt als je misschien altijd dacht. Dus wil je meer aansluiting met je buren, kijk dan eens verder dan het spreekwoordelijke kopje suiker.
